Përpara se t’i kërkohet LDK-së të bëjë koalicion “për të mirën e shtetit”, ia vlen të kujtojmë historinë. Për vite me radhë, kur LDK mori vendime të vështira për të mos bllokuar institucionet dhe për të garantuar funksionimin e shtetit, u etiketua si “patericë” e njërit apo tjetrit partner. Atëherë ky angazhim interpretohej si dobësi politike, jo si përgjegjësi shtetërore.

Sot, kur LDK kërkon të ruajë identitetin, programin dhe autonominë e saj politike, të njëjtët zëra i bëjnë thirrje të hyjë në koalicion “për hir të shtetit”. Kjo ngre një pyetje të thjeshtë: a ishte në interes të shtetit edhe atëherë kur LDK kontribuonte për stabilitetin institucional, apo ky argument përdoret vetëm kur u përshtatet interesave të momentit?

Një demokraci e shëndetshme nuk ndërtohet duke kërkuar që një parti të jetë vazhdimisht mbështetëse e të tjerëve. Koalicionet duhet të ndërtohen mbi parime, program dhe respekt të ndërsjellë, jo mbi presion publik ose standarde të dyfishta.

Nëse dikur u kritikua pse vendoste interesin e shtetit mbi interesin partiak, nuk është e drejtë që sot të kritikohet edhe pse kërkon të mbrojë identitetin dhe vizionin e saj politik. Konsistenca në parime është më e rëndësishme se retorika e momentit.