Mitokondritë janë vlerësuar prej kohësh si “centralet energjetike” të qelizave tona, por rënia e tyre progresive me kalimin e moshës ka mbetur një mister i pashpjegueshëm biologjik. Tani, një studim i rëndësishëm i botuar në Nature Communications ka hulumtuar një mekanizëm kritik pas këtij degradimi.

Kërkuesit në Institutin Leibniz për Plakjen në Gjermani zbuluan se humbja graduale e një lipidi të membranës i quajtur fosfatidilkolinë kufizon rëndë fleksibilitetin mitokondrial.

Pa këtë lipid jetik, qendrat prodhuese të energjisë së qelizës humbasin aftësinë e tyre për t’u bashkuar dhe përshtatur, duke i lënë qelizat pa energji dhe duke përshpejtuar rënien fizike që lidhet me plakjen.

Zbulimi më emocionues është se ky proces është i ndryshueshëm. Kur kërkuesit plotësuan me fosfatidilkolinë ose me pararendësin e saj, kolinën, krimbat e moshuar C. elegans dhe kulturat e stresuara të qelizave njerëzore, ata dëshmuan një rikthim të jashtëzakonshëm të strukturës dhe funksionit rinor mitokondrial.

Ndonëse shkencëtarët paralajmërojnë se një suplement i vetëm ditor nuk do t’i bëjë njerëzit menjëherë më të rinj biologjikisht, aftësia për të mbrojtur dhe ringjallur këto centrale të vogla përfaqëson një kthesë monumentale në kërkimet mbi jetëgjatësinë, duke ofruar një objektiv konkret për terapitë e ardhshme që mund të vonojnë sëmundjet që lidhen me moshën.

Burimi: Ermolaeva, M., et al. (2026). Aging-associated decline of phosphatidylcholine synthesis is a malleable trigger of natural mitochondrial aging. Nature Communications.